فرصت چنان تحت تأثير اين تفأل قرار گرفت كه هاى هاى گريست و روز بعد ، مردى قبركن ، در كنار تربت پاك حافظ ، خوابگاه ابدى او را با حضور خود وى آماده كرد و فرصت شخصا با لباس به درون قبر رفت و در آن دراز كشيد و آن را آزمود . . . « 1 » و طولى نكشيد كه در شصت و نه سالگى ، از بيمارى ممتد معده و كليه به بستر افتاد و در سحرگاهان روز شنبه دهم ماه صفر سال 1339 هجرى قمرى - برابر با اول آبان ماه 1299 خورشيدى و مقارن با 23 اكتبر سال 1920 ميلادى - در خانهء خويش در شيراز ، ديده از ديدار جهان فرو بست و مرغ جانش از دامگاه خاك ، به كنگرهء افلاك پر كشيد . جنازه‌اش را مردم ادب‌پرور شيراز از جنت‌طراز ، با احترامات شايسته ، تا بقعهء حافظيه تشييع ، كردند و در همانجا كه خود ساخته بود ، در جوار خواجهء بزرگ حافظ به خاك سپردند . . . . بعدها كه خواستند آرامگاه حافظ را از صورت نامطلوب قديم خارج كنند ، بناچار سنگ مزار فرصت را كه درست چسبيده به سنگ مزار حافظ بود ، قدرى جابجا كردند و لذا امروز سنگ مزار فرصت ، با كمى فاصله ، در ضلع شمالى آرامگاه حافظ ، پاى پلكان آرامگاه ، در كنار قبر اهلى شيرازى نصب گرديده است . بر سنگ مزار فرصت كه به طول يك متر و عرض بيش از نيم متر است ، پس از « قال رسول الله محمد المصطفى - صلى الله عليه و آله - من كتب بسم الله الرحمن الرحيم بحسن الخط وجبت له الجنه » تمام غزل معروف فرصت در توحيد كه اولين غزل ديوان اشعار وى نيز محسوب مىشود ، نقر گرديده است كه به شرح زير است : اى جلوهء جمال تو برتر ز هر سنا * عجز از ثناى ذات تو ، بهتر ز هر ثنا اشراق نور وجهك فى كل وجهة * فى ضوئه قد اقتبس الشمس فى الضحى

--> ز كوى ميكده و دوستش به دوش مىبردند امام شهر كه سجّاده مىكشيد به دوش . . . ( يادداشت از جناب آقاى سيد حسين عباس‌پور ) ( 1 ) . ديوان فرصت ، زرين قلم ، ص يز .